Ο Υπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Γιάννης Μανιάτης, συμμετείχε χθες 10 Δεκεμβρίου στο συνέδριο του Greek Energy Forum, που πραγματοποιήθηκε στις Βρυξέλλες υπό την αιγίδα του European Economic and Social Committee, με τη συμμετοχή κυρίως υψηλών Αξιωματούχων από χώρες της Ανατολικής Μεσογείου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Κεντρικό θέμα του Συνεδρίου ήταν οι στόχοι για την Ενεργειακή Ασφάλεια που έχει θέσει η ΕΕ μέχρι το 2030 και ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει η Ανατολική Μεσόγειος – και κυρίως η Ελλάδα – στην εκπλήρωση των στόχων αυτών.
Ακολουθεί το ανεπίσημο μεταφρασμένο κείμενο της παρέμβασης του Γιάννη Μανιάτη και το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο:
Κυρίες και κύριοι,
Είναι ιδιαίτερη η χαρά να βρίσκομαι σήμερα εδώ, μεταξύ τόσων φίλων και συναδέλφων, προκειμένου να συζητήσουμε το θέμα της ενεργειακής ασφάλειας της ΕΕ και του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει σε αυτήν η Ανατολική Μεσόγειος. Πρόκειται προφανώς για ένα πολύ επίκαιρο θέμα, το οποίο περιλήφθηκε και στις χθεσινές συζητήσεις του Συμβουλίου Ενέργειας. Μπορώ να σας πω ότι υπήρξε ζωηρή ανταλλαγή απόψεων, αλλά και δημιουργία ευρύτερων συναινέσεων. Θέλω, λοιπόν, να ευχαριστήσω το Ελληνικό Ενεργειακό Φόρουμ που μας δίνει αυτή την ευκαιρία να έχουμε μία ελεύθερη και γόνιμη ανταλλαγή απόψεων.
Θα ήθελα να ξεκινήσω αναφέροντας την πρωταρχική και πλέον πιεστική προτεραιότητα για την ΕΕ: Η Ευρώπη χρειάζεται νέες ενεργειακές οδούς, συμπληρωματικά προς τις ήδη υπάρχουσες. Δεν είναι απαραίτητο να επικαλεστώ την Ρωσο-ουκρανική κρίση προκειμένου να στηρίξω αυτό το επιχείρημα. Αρκεί να αναφερθεί ότι κατά τα προσεχή 15 χρόνια, υπολογίζεται πως η Ευρώπη θα χρειαστεί επιπλέον 100 bcm φυσικού αερίου ανά έτος. Το πρόβλημα είναι προφανές. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η Ανατολική Μεσόγειος μπορεί να συνεισφέρει αποφασιστικά στην επίλυσή του, καθιστάμενη βασικός αρωγός της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας.
Σήμερα έχω την ευκαιρία να αναπτύξω την ελληνική πολιτική προσέγγιση. Πριν όμως το πράξω, θα ήθελα μία σύντομη αναφορά στο ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον και τις τελευταίες εξελίξεις στον ενεργειακό χώρο. Πιστεύω ότι σήμερα επικρατούν στην παγκόσμια σκηνή αυτό που θα μπορούσα να αποκαλέσω ως «σίγουρες αβεβαιότητες», αν μου επιτρέπετε την παραδοξολογία. Οι αβεβαιότητες αυτές διαμορφώνουν το σκηνικό για κάθε ανάλυση και επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις μας.
Αρχικά οφείλω να αναφέρω την μεγάλη εξάρτηση της ΕΕ από τρίτες χώρες προκειμένου να ικανοποιήσει τις ενεργειακές της ανάγκες. Μία εξάρτηση που πρόκειται να ενταθεί τα επόμενα χρόνια και που έχει τεράστια επίπτωση στις εξωτερικές μας σχέσεις, στις οικονομίες μας, στο βιοτικό μας επίπεδο και στην ανταγωνιστικότητά μας. Είναι αυτό ένα βιώσιμο μοντέλο, που να συμβαδίζει με τον στόχο να καταστεί η Ευρώπη η πιο ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο μέχρι το 2020, για να θυμίσω τον ξεχασμένο πλέον στόχο της Λισσαβώνας; Σίγουρα όχι.
Η δεύτερη αβεβαιότητα αφορά τις πρόσφατες τάσεις στον ενεργειακό κόσμο, οι οποίες ενίοτε ξαφνιάζουν ακόμη και τους ηγέτες με την μη προβλεψιμότητά τους. Μπορώ να αναφέρω εν συντομία τις ακόλουθες:
Την επανάσταση του σχιστολιθικού αερίου στην Βόρεια Αμερική.
Την απότομη πτώση της τιμής του πετρελαίου.
Την γεωπολιτική αστάθεια στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, Βορείου Αφρικής και Ουκρανίας.
Την τάση παραδοσιακών εξαγωγέων, όπως οι χώρες του Κόλπου, να αποκτούν οι ίδιοι μεγαλύτερες ενεργειακές ανάγκες και άρα να εξετάζουν μία αλλαγή μοντέλου, με στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενός λιγότερο ενεργοβόρου οικονομικού μοντέλου.
Βεβαίως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κόσμος αντιμετωπίζει ακόμη ένα πιο σημαντικό και πιεστικό πρόβλημα, πέραν της ενεργειακής ασφάλειας, που είναι η κλιματική αλλαγή. Το πρόβλημα αυτό αφορά άμεσα όλη την ανθρωπότητα, όλον τον πλανήτη.
Ποιο είναι το αβίαστο συμπέρασμα που προκύπτει από τα ανωτέρω; Καμία χώρα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα από μόνη της. Η ενεργειακή πολιτική της Ευρώπης πρέπει να πάψει να αποτελεί αποκλειστικότητα των μεγάλων χωρών. Απαιτούνται περισσότερα σχήματα συνεργασίας προκειμένου να αντιμετωπισθεί τόσο η κλιματική αλλαγή όσο και η απειλή της ενεργειακής ασφάλειας. Το πακέτο Γιούνκερ ύψους 300 δις ευρώ πρέπει να συμβάλει αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Όλοι συμφωνούμε ότι πρέπει να μειωθεί η εξωτερική εξάρτηση, να αυξηθεί η ενεργειακή αποδοτικότητα, να διαφοροποιήσουμε τις ενεργειακές πηγές και οδεύσεις και να εκμεταλλευθούμε τους φυσικούς μας πόρους, είτε πρόκειται για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είτε για υδρογονάνθρακες. Ωστόσο πρέπει να προχωρήσουμε ένα βήμα παραπέρα, προς την Ενεργειακή Ένωση. Χρειαζόμαστε ανοιχτές αγορές, πλήρως συνδεδεμένα εθνικά δίκτυα, ενσωμάτωση των απομονωμένων περιοχών και των ενεργειακών νησίδων, μεγαλύτερη διαφάνεια, καλύτερη διακυβέρνηση και κατανόηση της επίδρασης των παγκόσμιων τάσεων. Η προώθηση διεθνών και περιφερειακών συνεργασιών είναι μία αναγκαιότητα για την Ευρώπη.
Αυτός είναι ο ακρογωνιαίος λίθος και της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής. Ευρισκόμενη στο σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, σημαντικών παραγωγών και των ευρωπαϊκών αγορών, η σημασία της Ελλάδας στον χάρτη αυξάνεται. Ο στρατηγικός μας ρόλος είναι σαφής: Να διευκολύνουμε την πρόσβαση της Νοτιανατολικής Ευρώπης σε διαφοροποιημένες πηγές ενέργειας και παράλληλα να προωθήσουμε ανταγωνιστικές τιμές, καλύπτοντας το πλεόνασμα κατά 35% που έχουν επί του παρόντος οι τιμές της περιοχής μας σε σχέση με την Δυτική Ευρώπη.
Επιτυγχάνουμε τούτο επί του παρόντος, αναπτύσσοντας τρεις νέες ενεργειακές οδούς:
Πρώτον, με τον TAP, ο οποίος μετατρέπει την ιδέα του Νοτίου Διαδρόμου σε πραγματικότητα, μεταφέροντας το φυσικό αέριο της Κασπίας στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Δουλεύουμε σε στενή συνεργασία με την Ιταλία και την Αλβανία για την ανάπτυξη του TAP, και σε στενή συνεννόηση με τις χώρες του αγωγού TANAP, αλλά και με τις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων ως προς την πιθανή διακλάδωση του ΤΑP με τον αγωγό Ionian Adriatic Pipeline. Μπορώ να σας πω ότι ο TAP προοδεύει βάσει του χρονοδιαγράμματος. Έχω ήδη εγκρίνει την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων και σύντομα θα προχωρήσουμε με τους κατασκευαστικούς διαγωνισμούς, αναμένοντας να έχουμε την έναρξη των εργασιών εντός του 2015.
Δεύτερον, με τον «Κάθετο Διάδρομο», ο οποίος αφορά σε πρώτη φάση την Ελλάδα, την Βουλγαρία, την Ρουμανία και την Ουγγαρία. Ο εν λόγω διάδρομος δεν αποτελείται από έναν αγωγό, αλλά αντιθέτως από ένα άθροισμα αγωγών που θα ενώνουν τα εθνικά δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου των ανωτέρω κρατών, πιθανώς δε περισσοτέρων μελλοντικά. Χθες υπέγραψα με τους συναδέλφους μου από την Βουλγαρία και την Ρουμανία μία Κοινή Διακήρυξη, εκφράζοντας την προσήλωσή μας στην στήριξη του Κάθετου Διαδρόμου και καλώντας για τη μεγαλύτερη δυνατή στήριξη από την πλευρά της ΕΕ. Σε ανακοίνωση που εκδόθηκε με το πέρας του Συμβουλίου Υπουργών, τόσο η Επιτροπή όσο και κράτη-μέλη εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην πρωτοβουλία αυτή. Είναι προφανές ότι κατόπιν των τελευταίων εξελίξεων αναφορικά με το σχέδιο South Stream, η εναλλακτική αυτή οδός που θα μεταφέρει περί τα 5 δις κυβικά μέτρα τον χρόνο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία. Φυσικά ο διασυνδετήριος αγωγός Ελλάδος – Βουλγαρίας IGB είναι ένας κρίκος καίριας σημασίας για την αλυσίδα. Αναμένουμε η τελική επενδυτική απόφαση να ληφθεί στις αρχές του 2015 και πολύ σύντομα να ξεκινήσει το έργο, κόστους περί τα 200 εκατ. ευρώ. Αναμένουμε ότι ο Κάθετος Διάδρομος θα είναι λειτουργικός πριν από τον TAP, δηλαδή μέχρι το 2017.
Η τρίτη όδευση με φέρνει στην καρδιά του θέματος του σημερινού συνεδρίου. Πρόκειται για τον αγωγό EastMed, ο οποίος θα συνδέει τα θαλάσσια κοιτάσματα Κύπρου και Ισραήλ με την Ευρώπη, διερχόμενος διαμέσου της Κύπρου, Κρήτης, Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδας, προτού περάσει στην Ιταλία μέσω του IGI. Σύμφωνα με την προμελέτη σκοπιμότητας και τα διαθέσιμα στοιχεία τόσο από την βιομηχανία όσο και από άλλες κυβερνήσεις, ο αγωγός αυτός είναι τεχνικά εφικτός και οικονομικά βιώσιμος. Ελπίζουμε ότι τούτο θα επιβεβαιωθεί σύντομα και από την μελέτη σκοπιμότητας, ο διαγωνισμός για την οποία βρίσκεται σε εξέλιξη.
Ωστόσο, η κύρια σημασία του EastMed έγκειται στο ότι αφορά μία νέα πηγή, έναν νέο προμηθευτή και μία νέα όδευση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, με χωρητικότητα αντίστοιχη αυτής του Νοτίου Διαδρόμου, δηλαδή περί τα 8-12 bcm/έτος. Αναλογιστείτε μονάχα πόσο μεγάλη προσπάθεια κατέβαλε η ΕΕ κατά τα τελευταία 15 χρόνια για την υλοποίηση του Νοτίου Διαδρόμου. Τώρα κάντε την σύγκριση με τον EastMed. Υπάρχει μία βασική διαφορά: Ο Νότιος Διάδρομος διέρχεται από 4 τρίτες χώρες, ενώ ο EastMed αποκλειστικά από κράτη μέλη.
Επί του παρόντος, ο EastMed έχει την ισχυρή στήριξη και των τριών άμεσα εμπλεκομένων χωρών, ή τεσσάρων, αν προσθέσω και την Ιταλία. Την Δευτέρα, εγώ και ο Υπουργός Ενέργειας της Κύπρου, Γιώργος Λακκοτρύπης, συναντηθήκαμε με τον Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κ. Maros Sefcovic, προκειμένου να επιβεβαιώσουμε την στήριξη και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Το μόνο που μπορώ να πω επί του παρόντος είναι ότι ο κ. Αντιπρόεδρος επέδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ήταν θετικά διακείμενος έναντι του σχεδίου. Θετικά σχόλια έκανε και στην συνέντευξη τύπου με το πέρας του Συμβουλίου Υπουργών.
Νομίζω ότι η ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας είναι προφανής. Σύμφωνα με το US Geological Survey, υπάρχουν 3.500 bcm αξιοποιήσιμου φυσικού αερίου ακριβώς στο κατώφλι της ΕΕ. Να σημειώσω εδώ ότι υπάρχει και ένα δεύτερο σημαντικό Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος στην περιοχή, ο σταθμός υγροποίησης του Βασιλικού. Θεωρούμε τα δύο αυτά πλάνα ως συμπληρωματικά, καθώς οι βεβαιωμένες και εκτιμώμενες ποσότητες φυσικού αερίου επαρκούν για την υλοποίηση και των δύο.
Ας στραφώ τώρα στο ελληνικό πρόγραμμα έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων. Είμαστε πολύ αισιόδοξοι με τις προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας, για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Έχουμε ισχυρές ενδείξεις και αντιστοιχίες με άλλα κράτη της περιοχής, καθώς και διαθέσιμα υψηλής ποιότητας δεδομένα, που καταδεικνύουν την υψηλή πιθανότητα ύπαρξης κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Οι επενδυτές μας έχουν ήδη δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης τους. Γνωρίζετε ότι έχουμε ήδη υπογράψει και επικυρώσει από την Βουλή τρία συμβόλαια που αφορούν τις περιοχές των Ιωαννίνων, τον Πατραϊκό Κόλπο και το Κατάκολο, στη Δυτική Ελλάδα.
Και όπως επίσης πιθανώς γνωρίζετε, άλλοι δύο διεθνείς διαγωνισμοί βρίσκονται σε εξέλιξη. Ο πρώτος αφορά τρία χερσαία τεμάχια στην Δυτική Ελλάδα και προέρχεται από την εκδήλωση ενδιαφέροντος της ιταλικής ΕΝEL. Ο δεύτερος αφορά 20 θαλάσσια τεμάχια στο Ιόνιο και νοτίως της Κρήτης. Μέχρι στιγμής έχουμε γίνει δέκτες ζωηρού ενδιαφέροντος από σημαντικούς διεθνείς παίκτες – σε λίγους μήνες θα είμαστε σε θέση να ανακοινώσουμε τα αποτελέσματα των διαγωνισμών. Ελπίζουμε ότι σε λίγα χρόνια θα αρχίσει η εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Ελλάδας, κάτι που να συντείνει περαιτέρω στην σημασία και βιωσιμότητα του αγωγού EastMed.
Ανέφερα προηγουμένως ότι η βάση των προσπαθειών μας είναι η δημιουργία περιφερειακών συνεργασιών. Φυσικά θεωρούμε ότι τέτοιες συνεργασίες εξυπηρετούνται καλύτερα μέσω της τήρησης της διεθνούς νομιμότητας. Τονίζουμε λοιπόν την καθολική ισχύ της Συμβάσεως για το Δίκαιο της Θάλασσας και την σημασία σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων των κρατών επί των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών τους. Τούτο βεβαίως είναι σημαντικό και ως προς την πρόσφατη παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία, πράξη που έχουμε καταδικάσει επανειλημμένως. Από πλευράς μας, η χάραξη και συμφωνία ΑΟΖ με γειτονικές χώρες όπου ακόμη δεν υφίστανται αποτελεί βασική προτεραιότητα.
Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε αναπτύξει την συνεργασία μας με το Ισραήλ, τόσο στην ενέργεια όσο και ως προς το περιβάλλον. Η συνεργασία αυτή ισχύει και σε τριμερές πλαίσιο, μαζί με την Κύπρο. Στο πλαίσιο αυτό προωθούμε και τον ηλεκτρικό διασυνδετήριο Euro-Asia, ένα υποβρύχιο καλώδιο που θα συνδέει τα ηλεκτρικά δίκτυα Ελλάδος, Κύπρου και Ισραήλ. Πρόκειται για ένα ιστορικό σχέδιο που έχει και την στήριξη της ΕΕ ως Έργο Κοινού Ενδιαφέροντος.
Τον προηγούμενο μήνα πραγματοποιήθηκε η ιστορική πρώτη συνάντηση κορυφής μεταξύ Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου. Ευχαριστώ τον Γιώργο Λακκοτρύπη που πρόσφατα φιλοξένησε εμένα και τον Αιγύπτιο ομόλογό μου κ. Sherif Ismail, δίνοντάς μας την ευκαιρία να προωθήσουμε την ενεργειακή μας συνεργασία και να την επεκτείνουμε στο περιβαλλοντικό κομμάτι.
Ελπίζουμε ότι οι συνεργασίες μας αυτές θα χρησιμεύσουν ως μοντέλο περιφερειακού διαλόγου. Θεωρούμε ότι είναι ο καλύτερος τρόπος να προχωρήσουμε, προκειμένου να καταστήσουμε την Ανατολική Μεσόγειο μία περιοχή σταθερότητας και πηγής ενεργειακής ασφάλειας, βάσει και των ιστορικών ανακαλύψεων που έχουν λάβει χώρα.
Τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσόγειου προσφέρουν μία ιστορική ευκαιρία για την Ευρώπη και την περιοχή. Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο να παίξουν και είναι απολύτως προσηλωμένες σε αυτό.
Σας ευχαριστώ.
Ladies and Gentlemen,
It is a great pleasure to be here, with so many friends and colleagues, to discuss EU’s Energy security and the role of the Eastern Mediterranean. It is indeed a very topical subject as only yesterday we were discussing it at the Council of Energy ministers, among other interesting topics. I can tell you there were a few heated discussions, but also broader consensuses were formed.
I would therefore like to thank the Greek Energy Forum for organizing today’s important Conference, that gives us the opportunity to have a free and useful exchange of ideas.
I would like to start by mentioning our first and most pressing priority as EU: Europe requires new energy supply options, in addition to those from the existing routes. It is needless to refer to the Ukraine crisis to support this position. Suffice to mention that in the next 15 years it is estimated that Europe will need an extra 100 bcm of natural gas. The problem is obvious. We are convinced that the Eastern Mediterranean region can greatly contribute in providing the answer, by becoming a supplier and a plank for Europe’s energy security.
I will take this opportunity to elaborate on Greece’s approach to this problem.
But before I do that, I would like to make a reference to the broader geopolitical context and the latest developments in the energy field.
I believe that in the world today we have what I would call the “certain uncertainties”, if you allow me this paradox. These uncertainties set the stage for any analysis and influence to a large extent our decisions.
First and foremost I should mention Europe’s great dependency on third countries for fulfilling its energy needs. A dependency that will only increase in the future and has a tremendous impact on our external relations our economies, our standard of living and our competitiveness. Is this a sustainable model, compatible with the goal of making the EU the most competitive economy of the world by 2020, just to remind you the largely forgotten by today Lisbon goal? I think not.
The second uncertainty refers to the current global energy trends, that often surprise even the policy-makers with their unpredictability.
I can briefly mention: the shale gas revolution in North America;
the oil price plummeting of the recent months;
the geopolitical instability in the broader region of the Middle East, North Africa and Ukraine;
the tendency of traditional exporters, such as the Gulf countries;
to become increasingly energy hungry themselves and thus find a paradigm shift more tempting than in the past. That means turning towards renewables, energy efficiency and overhauling their economy model.
To make matters more complicated, let us remember that the problem the world is facing nowadays is not only energy security but also and primarily Climate Change, a far more pressing issue for the whole of humanity, for all the planet.
What is a natural conclusion of the above? That no country can strive to find the solutions by themselves.European energy policy should cease to be a fief of thefew big countries. More synergies are required in order to tackle both goals of energy security and averting climate change. The Juncker package of 300 billion had to play a crucial role in these issues.
We all agree that we need to reduce external dependence, increase energy efficiency, diversify our sources and routes and take advantage of the renewable and hydrocarbon resources. But we need to move a step further than that. Towards the Energy Union, we need: open markets that function better, national energy grids fully interconnected, integration of isolated and island regions, greater transparency, good governance, integration and greater understanding of the impact of global events.
For Europe – so deeply dependent on energy imports – promoting international and regional partnerships is fundamental.
This is the corner-stone of Greece’s energy strategy. At the cross-roads between East and West, major producers and Europe’s energy markets, Greece’s importance on the energy map, is growing.
Greece has a clear strategic goal:
To facilitate access to diversified gas sources for the broader South East European region. And coupled with this:
To promote competitive and affordable prices, which in our region, are on average, about 35% higher than in north Western Europe.
We are doing this right now, by developing 3 major pipeline routes.
First: TAP which transforms the Southern Corridor from a concept to a reality – connecting Caspian gas to Europe through Greece. We are working side-by-side with Italy and Albania, and in close coordination with the countries involved with the TANAP pipeline. For this Greece steered a Common Declaration on cooperation for diversified supplies through TAP, via the Ionian Adriatic Pipeline. And I can tell you, TAP is advancing on time.
I have already approved the Environmental Impact Assessment, a major milestone in TAP’s development, and we will be soon advance with the construction tenders, aiming at having the groundbreaking within 2015.
Second: the “Vertical Corridor”, involving initially, Greece-Bulgaria, Romania and Hungary. This Corridor does not consist of a single pipeline.
Instead it is about connecting the national networks of at least the 4, and possibly more in the future, countries.
Yesterday, I signed, with my counterparts from Bulgaria and Romania, a Common Declaration, expressing our dedication in promoting the Vertical Corridor and calling for more European support in this direction. The member states and the Commission welcomed this initiative at the joint declaration published at the end of the Energy Council.
It is obvious that after the latest developments of the South Stream project, this alternative route that will provide around 5bcm of natural gas per year, acquires even greater importance. Of course the IGB interconnector is a crucial link of the whole project. We expect to have the Final Investment Decision by the beginning of 2015 and start very soon the construction of this 200 million euros pipeline.
We expect to have the vertical corridor functional even before TAP, by 2017.
Our third pipeline brings me to the heart of today’s conference. It is the “East Med Pipeline” connecting the fields of Israel and Cyprus; Bringing gas via Cyprus, Crete and mainland Greece to Italy and the rest of Europe with the IGI.
According to the pre-feasibility study and data from the industry and other governments, the East Med is a technically feasible pipeline with attractive investment prospects. By next year we expect to have this confirmed by the results of the comprehensive feasibility study,
for which a tender is currently under way.
Yet, the important aspect of the East Med is that it refers to a new source, new providers and a new route, of comparable quantities to the Southern Corridor, that is around 8 to 12 bcm. Just think how much effort has Europe put into materializing the Southern Corridor during the past fifteen years. Now make the comparison with East-Med. There is one major difference: the Southern Corridor passes from 4 non-EU member states, while the East-Med passes exclusively from member states.
At the moment, East-Med has the strong backing of all three countries involved, or four if I also include Italy. On Monday me and Yorgos Lakkotrypis met with the Vice-President of the Commission Mr Maros Sefcovic, in order to have the Commission’s support too. All I can say at this moment is that the Vice-President was very interested in the project and seemed positively inclined. Relative positive comments he made during the press conference, after the Ministers’ Council.
The opportunity is apparent. According to the US Geological Survey, there may be up to 3,500 bcm of recoverable offshore gas in this region, right on the EU’s doorstep. I should also note here that there is a second important PCI in the region, the Vasiliko LNG facility. We see these two projects as complementary, as the available and foreseeable quantities suffice for the materialization of both.
Turning now to Greece’s own exploration and exploitation of hydrocarbons.We are very excitedat the prospects opening up before us, after a very long time. We have strong geological indications and analogies and well documented surveys that give a high potential for oil and gas fields.
Investors have already given us a vote of confidence. You know we concluded and ratified by the Parliament 3 Contracts for the Exploration and Exploitation of offshore/onshore areas of Ioannina, Gulf of Patraikos and Katakolo in Western Greece.
And you are most probably aware that we have two more international tenders underway.
The first concerns 3 onshore areas in Western Greece, and follows from an individual expression of interest received from ENEL.
The second concerns twenty blocks in the Ionian and the Sea south of Crete. So far we have received a lively interest by an array of strong players – in the coming few months we will be able to announce the results.
Hopefully in the next few years, Greece will also start to exploit its resources, something that will further enhance the importance and viability of the East-Med pipeline.
I mentioned before that the foundation of our efforts is to advance regional cooperation. Naturally, we insist that such cooperation would be served through respect to the established principles of international Law.
In this respect, we emphasize the universal character of the UN Convention on the Law of the Sea; the importance of respecting the sovereign rights of states over their Exclusive Economic Zones. This is particularly important with regard to the recent violation of the Cypriot EEZ by Turkey, which we have strongly condemned. It is our priority to agree to the delimitation of Exclusive Economic Zones with neighbouring countries, where it still hasn’t been done.
During the last two years, we developed close bilateral cooperation with Israel, on energy as well as the environment.
This also has a 3-Party context with Cyprus. And we are promoting the Euro-Asia Interconnector, a submarine cable, linking the Israeli, Cypriot and Greek power grids: A historic project, endorsed by the EU as a PCI.
Last month, the first trilateral summit between Greece, Cyprus and Egypt was successfully concluded at Heads of State and Government level. And I thank Yiorgos Lakkotrypis for recently hosting me and my Egyptian colleague,
Sherif Ismail, giving us the opportunity to confirm our energy cooperation and extend it also to marine environmental issues.
We hope that our initiatives serve as a model for regional dialogue. We consider this is the best way forward to transform the East Mediterranean into a stable source for energy security, based on its historical discoveries.
The new sources of the Eastern Mediterranean offer a huge opportunity for Europe and the region. Greece and Cyprus have a very important role to play in that regard and we are fully committed to it.
Thank you.