- Ξέρουμε γιατί φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση, διότι δυστυχώς οι εκτιμήσεις της τρόικας περί ύφεσης έπεσαν απολύτως έξω. Περίμεναν μια ύφεση πολύ μικρότερη, αλλά η ύφεση ήταν πολύ μεγαλύτερη. Εμείς, ως Ελλάδα, τα λέγαμε διαρκώς και, δυστυχώς, επαληθεύθηκαν οι εκτιμήσεις της τότε ελληνικής κυβέρνησης, αλλά η τρόικα είχε δυστυχώς άλλες εκτιμήσεις. Επαναλαμβάνω, εκ των πραγμάτων, απεδείχθη ότι είχαμε δίκιο εμείς και να τώρα που ερχόμαστε στο δεύτερο «κούρεμα».
- Πού βρισκόμαστε σήμερα: προφανώς, δεν χρειάζεται καμία θριαμβολογία. Προφανέστατα, όμως, επίσης, είμαστε σ’ ένα πολύ θετικό σημείο, από το οποίο μπορούμε να έχουμε μια νέα εξαιρετικά θετική αφετηρία. Η αφετηρία που έχουμε μπροστά μας, είναι ταυτόχρονα μια αφετηρία δύσκολου δρόμου, γιατί όχι μόνο πρέπει να υλοποιηθούν αυτά για τα οποία έχει δεσμευθεί η ελληνική κυβέρνηση, πρέπει επιπλέον να κερδίσουμε και το χαμένο χρόνο.
- Θέλω να πω κάτι που, κατά τη γνώμη μου, συνιστά το μεγάλο κέρδος της προχθεσινής διαπραγμάτευσης, διότι είναι βέβαιο ότι έγινε διαπραγμάτευση, σκληρή διαπραγμάτευση, γι’ αυτό έγιναν δύο Eurogroups, για να συμφωνήσουν οι Υπουργοί Οικονομικών. Παρά το γεγονός ότι το Συμβούλιο Κορυφής δεν έβγαλε απόφαση, έγινε μια πολύ σκληρή διαπραγμάτευση και, μάλιστα, θα τολμούσα να πω ότι είναι κι ένα είδος «οικονομικού πολέμου» ανάμεσα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την αντίληψη των χωρών της Ευρώπης, των χωρών «3Α», δηλαδή της μεγάλης πιστοληπτικής ικανότητας, όπως η Γερμανία, η Φιλανδία και η Ολλανδία. Σε αυτή τη σύγκρουση, λοιπόν, είδαμε το τελικό αποτέλεσμα. Τι νομίζω ότι συνιστά το μεγάλο θετικό αποτέλεσμα; Ότι αυτή τη στιγμή, ουσιαστικά, έπαψε να υπάρχει ο κίνδυνος της χώρας, το «country risk», όπως λέμε, με την έννοια ότι όλος ο διεθνής ορίζοντας ξέρει ότι η Ελλάδα πια παραμένει στο ευρώ, για μεγάλο χρονικό διάστημα έχει διασφαλίσει τη χρηματοδότηση των ελλειμμάτων της και των χρεών της και, άρα, έχει νόημα ένας οποιοσδήποτε ξένος επενδυτής να έρθει και να επενδύσει σ’ αυτή τη χώρα.
- Το δεύτερο πολύ σημαντικό είναι ότι, μέσα από τα χρήματα αυτά που θα έρθουν, θα υπάρξει, πλην της ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών, ρευστότητα στην οικονομία. Ρευστότητα στην οικονομία σημαίνει νέα δάνεια, σημαίνει επαναδιαπραγμάτευση των υφιστάμενων δανείων, σημαίνει ουσιαστικά ανάσα στη μικρομεσαία επιχείρηση. Ανάσα στη μικρομεσαία επιχείρηση, σημαίνει θέσεις εργασίας και διευκόλυνση των νοικοκυριών.
- Το κράτος σήμερα χρωστά σε προμηθευτές του από προμήθειες υλικών και υπηρεσιών περίπου 9 δις. Θα έπρεπε τώρα να τους τα δώσει όλα πίσω. Δεν θα τους τα δώσει όλα, θα τους δώσει 3 με 4 δις. Αυτό από μόνο του συνιστά μια θετική εξέλιξη στην πραγματική οικονομία και τη ρευστότητα της αγοράς. Ταυτόχρονα, όμως, πρέπει να πω και κάτι, που νομίζω θα το αποδεχθείτε κι εσείς: η ελληνική οικονομία, επειδή ακριβώς δεν είναι η οικονομία με τις βαριές βιομηχανίες, τις δυσκίνητες, αλλά είναι μια ευέλικτη οικονομία, με μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μια ανάσα να της δώσεις, ένα εξάμηνο να τη βοηθήσεις λίγο, αμέσως ο Έλληνας επιχειρηματίας, ο Έλληνας εργαζόμενος, θα πάρει τα πάνω του.
- Οι θυσίες είναι τεράστιες που έχει υποστεί ο ελληνικός λαός και γι’ αυτό εμείς είπαμε διεθνώς, «κοιτάξτε, ο ελληνικός λαός έχει υποστεί απίστευτες θυσίες, τώρα πια είναι η δική σας σειρά, να κάνετε το δικό σας καθήκον.» Και σε κάποιο βαθμό, το έκαναν.
- Δεν θα μπω σε εσωτερικές συζητήσεις του ΠΑΣΟΚ. Χθες, είχαμε μια κοινή συνεδρίαση, ελέχθησαν όλα. Το αν θα συμμετάσχει το ΠΑΣΟΚ ή όχι στην κυβέρνηση, είναι ζήτημα που αφορά στον Πρόεδρο του κόμματος και στα συλλογικά όργανα και, ασφαλώς, αφορά και στον Πρωθυπουργό της χώρας. Άρα, όπως κάθε φορά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, σε ερώτηση περί ανασχηματισμού, απαντά «περάστε στην επόμενη ερώτηση», εγώ σας λέω, ας πάμε στην επόμενη ερώτηση!
- Να συνοψίσουμε μερικά πράγματα της συζήτησής μας: σημείο ένα, δυστυχώς όλες οι χώρες που είχαν αδύναμες οικονομίες μπήκαν σε μνημόνια – Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, τώρα Κύπρος και εύχομαι να μην μπει και η Ισπανία. Άρα, δυστυχώς, έχουμε μια συντηρητική Ευρώπη, που κυριαρχείται από χριστιανοδημοκρατικές δυνάμεις, αυτές είναι οι μόνες λύσεις. Θα πρέπει οι χώρες του νότου, με συνεννόηση των προοδευτικών κομμάτων, να δουν αν μπορεί να υπάρχει άλλη λύση – και γι΄ αυτό, ο Πρόεδρος Ολάντ στη Γαλλία ήταν μια πρώτη ελπίδα και ήδη βλέπουμε αλλαγές στην ασκούμενη πολιτική.
- Παρατήρηση δεύτερη: η Ελλάδα, δυστυχώς, είχε χρεοκοπήσει το 2009. Σας θυμίζω ότι το πρωτογενές μας έλλειμμα, για να ζήσουμε δηλαδή μέσα σε ένα χρόνο, θέλαμε επιπλέον δανεικά 24 δις. Άρα, αυτό το λέω γιατί δεν πρέπει να μειώνουμε τόσο πολύ τις θυσίες του ελληνικού λαού, γιατί ο ελληνικός λαός, με τις θυσίες του, τα 24 δις του πρωτογενούς ελλείμματος, τα έχει κάνει τώρα μόνο 1 δις. Άρα, να στηριχθούμε θετικά πάνω σε αυτές τις θυσίες και να δούμε ένα καλύτερο μέλλον.
- Τρίτη παρατήρηση: μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι όπως είμαστε; Εγώ θα σας το πω ευθέως, εάν δεν κάνουμε μία επανάσταση διοικητική, παραγωγική, αναπτυξιακή, επανάσταση όμως, να τα ανατρέψουμε όλα σε επίπεδο κεντρικής Διοίκησης, σε επίπεδο Περιφέρειας, δεν μπορούμε να πάμε μπροστά.
- Ως προς το τι έγινε στο παρελθόν, βεβαίως έγιναν πολλά λάθη, αλλά βεβαίως έγινε και αποκέντρωση, κατακτήσαμε και εθνική ομοψυχία, έγινε και Εθνικό Σύστημα Υγείας, έγιναν και δρόμοι, έγιναν και πανεπιστήμια, μην ισοπεδώνουμε όλη τη μεταπολίτευση.
- Σήμερα, θα πρέπει να δημιουργήσουμε μια άλλη Ελλάδα, την Ελλάδα της δημιουργικότητας, της παραγωγικότητας, την Ελλάδα των επενδύσεων. Παράδειγμα: συμφωνούμε ή δεν συμφωνούμε ότι ο Ιππόδρομος δεν γίνεται να είναι κρατικό μαγαζί; Συμφωνούμε ή δεν συμφωνούμε ότι δεν γίνεται το κράτος να παρεμβαίνει και να παράγει προϊόντα, που μπορούν κάλλιστα να τα παράξουν ιδιώτες, αλλά αντίθετα το κράτος πρέπει να ελέγχει αν ο ιδιώτης εφαρμόζει τους κανόνες του ανταγωνισμού; Συμφωνούμε ή δεν συμφωνούμε ότι το Ελληνικό Δημόσιο δεν γίνεται να μην έχει επίδομα πραγματικής παραγωγικότητας, όταν ο υπάλληλος κάνει καλά τη δουλειά του;
- Τα πυρά συνήθως επικεντρώνονται στο πολιτικό σύστημα, το οποίο ασφαλώς έχει μεγάλες ευθύνες, πολύ μεγάλες, όμως θα πρέπει να δούμε και τους υπόλοιπους συντελεστές του δημόσιου βίου. Εγώ θέλω καλύτερη, ταχύτερη και πιο φιλοεπενδυτική Δικαιοσύνη, θέλω να συνεισφέρουν περισσότερα οι πνευματικοί άνθρωποι για το πώς θα βγούμε από το αδιέξοδο, θέλω η Αυτοδιοίκηση να κάνει πιο πολλές αναπτυξιακές δράσεις, θέλω επίσης τα συνδικάτα να μη χαϊδεύουν τα αφτιά στο κάθε αίτημα και η Αντιπολίτευση το ίδιο, όπως έκαναν στο παρελθόν. Άρα, θέλουμε μια Ελλάδα που να ξεπεράσει την Ελλάδα των ελλειμμάτων και να φτάσει στην Ελλάδα των πλεονασμάτων.
- Είναι μία καλή ευκαιρία να συζητήσουμε σήμερα ζητήματα μιας άλλης ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης, με κατεύθυνση τη σοσιαλδημοκρατία, την κεντροαριστερά, μια άλλη Ευρώπη που θέλουμε, όχι μόνο με τη ΔΗΜΑΡ, αλλά και με κινήσεις και πρωτοβουλίες πολιτών, με τους οποίους θα διερευνήσουμε όλοι μαζί, σε έναν ανοιχτό διάλογο, ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, που να στηρίζεται στα προφανή. Δηλαδή, στα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, στην ποιότητα όχι την ποσότητα, στην επιβράβευση των καλών, στην τιμωρία αυτών που δεν είναι σε μια κατεύθυνση δημιουργική, στην καινοτομία, τον ορυκτό πλούτο, την παραγωγικότητα, το σεβασμό στο περιβάλλον.
- Πάμε να δημιουργήσουμε μία ευρεία συστράτευση, μια στρατηγική συμπόρευση και συμμαχία, προκειμένου να προσδιορίσουμε νέες προτάσεις διεξόδου της χώρας από αυτή την κρίση στην οποία βρίσκεται.