ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Μανιάτη καλή σας μέρα.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Καλημέρα σας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Να συζητήσουμε…
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Ελπίζω να μη συζητήσουμε μόνο τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όχι, με προλάβατε, αυτό πήγα να πω, να συζητήσουμε αυτό και όχι μόνο, ήθελα να πω.
Ωραία, να πούμε κάτι λίγο και γι΄ αυτό, γιατί είναι άλλωστε κι ένα εσωτερικό ζήτημα, ωστόσο, επειδή το ΠΑΣΟΚ ήταν μέχρι πολύ πρόσφατα ένα κόμμα εξουσίας, έχει ένα ενδιαφέρον και πολιτικό και ευρύτερο ενδιαφέρον, διότι αφορά στην κοινωνία την ίδια.
Το ΠΑΣΟΚ έχει πάψει πια να εκφράζει μεγάλες ομάδες της κοινωνίας, προφανώς, οι απαντήσεις που έχουμε ακούσει και από τον κ. Βενιζέλο είναι ότι επειδή χρεώθηκε το μνημόνιο, την είσοδο της χώρας στη μνημονιακή αυτή ιστορία, το πληρώνει αυτό. Υπάρχει κάποια άλλη εξήγηση εκτός από αυτό;
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Εγώ θεωρώ ότι το ΠΑΣΟΚ, ακριβώς επειδή ήταν ίσως ο βασικότερος πυλώνας της μεταπολίτευσης, πληρώνει ουσιαστικά όλα τα λάθη της μεταπολίτευσης, δυστυχώς. Δηλαδή, το πρόβλημά του ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς το πρόβλημα ενός κόμματος, είναι ουσιαστικά οι τριγμοί, οι κλυδωνισμοί και η ανασφάλεια που υπάρχει σε ένα ολόκληρο μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής κοινωνίας.
Άρα, θα υποστούμε, έχουμε ήδη υποστεί και θα υποστούμε ως ΠΑΣΟΚ, ό,τι πιο αρνητικό θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς ότι η ελληνική κοινωνία μπορεί να σκεφθεί ή να πράξει απέναντι σε μία κατάσταση, για την οποία έχουμε απολύτως ξεχάσει τα θετικά της, γιατί η μεταπολίτευση και το ΠΑΣΟΚ έκαναν και απίστευτα θετικά σε χιλιάδες θέματα. Τώρα πια, όμως, αυτό που επικρατεί είναι μόνο τα αρνητικά και, κυρίως, η λιτότητα απέναντι στους μισθωτούς και η αυξημένη ανεργία.
Άρα, έχει απόλυτη αξιοπιστία και αλήθεια αυτό που έχουμε πει, το έχει πει και ο Βαγγέλης Βενιζέλος, ότι κατεβαίνουμε με τη χώρα και θα ανέβουμε μαζί με τη χώρα. Και ουσιαστικά, η δική μας, η συνολική προσπάθεια στήριξης της Κυβέρνησης, είναι μία προσπάθεια εθνική, να κρατηθεί η Κυβέρνηση όρθια, προκειμένου να κρατηθεί η χώρα όρθια. Και κρατώντας τη χώρα όρθια, να είστε βέβαιος, εγώ είμαι απολύτως βέβαιος, ότι η δημοκρατική παράταξη και το ΠΑΣΟΚ θα κρατηθεί όρθιο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι, τώρα το θέμα είναι πώς μπορεί να συμβεί αυτό, γιατί εδώ υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα, το οποίο ας αφήσουμε λίγο, γιατί νομίζω ότι μπορεί να κινηθούμε και στα όρια της παραπολιτικής και δεν είναι αυτό το ζητούμενο.
Αλλά το ΠΑΣΟΚ, για να αποκτήσει πια τον παλιό του εαυτό, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την επιρροή του στην κοινωνία, θα πρέπει ουσιαστικά μάλλον να αναζητήσει ένα νέο στίγμα, δεν είναι έτσι; Δηλαδή, να εκφράσει κάτι συγκεκριμένο. Γιατί σε αυτή τη φάση, ίσως και λόγω αυτών, αλλά δεν είναι μόνο τα μνημόνια, είχε αρχίσει νομίζω να αλλάζει φυσιογνωμία αρκετά χρόνια πριν, δεν είναι έτσι;
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Χαίρομαι γι΄ αυτό το σχόλιό σας και επιτρέψτε μου να πω δύο βασικές παρατηρήσεις: το ΠΑΣΟΚ, για να πετύχει να επιβιώσει και να γίνει ξανά δυνατό, έχει δύο βασικές προϋποθέσεις.
Η πρώτη προϋπόθεση και θέλω να την πω με σαφήνεια είναι τα επώνυμα στελέχη του, οι τέως επώνυμοι υπουργοί του, τα τέως επώνυμα κομματικά του στελέχη – όπως θέλετε να τα πείτε, για να μη χρησιμοποιήσω πιο «βαριά» έκφραση – να πάψουν επιτέλους να πληγώνουν την παράταξη, να πάψουν επιτέλους να εκφράζουν δημόσια τις προσωπικές τους αγωνίες.
Επιτέλους, να έρθουν να βοηθήσουν μια Κοινοβουλευτική Ομάδα, με πολλούς νεοεκλεγμένους βουλευτές, οι οποίοι σηκώνουν το σταυρό του μαρτυρίου, για λάθη στα οποία δεν συμμετείχαν ενώ, αντίθετα, πολλοί οι οποίοι συμμετείχαν στη διαμόρφωση της σημερινής κακής κατάστασης, βγαίνουν πια απ’ έξω και πετροβολούν.
Αυτό είναι άδικο απέναντι στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που πρόσφατα εξελέγησαν, πρόσφατα τους τίμησαν οι συμπατριώτες τους και είναι υποχρεωμένοι να απολογηθούν στους συμπατριώτες τους για λάθη που οι ίδιοι δεν διέπραξαν.
Άρα, το πρώτο: επιτέλους, ας υπάρξει λίγη σιωπή από όλους αυτούς που, τις προηγούμενες δεκαετίες, και δόξα πήραν, και υπουργικά χαρτοφυλάκια «βαριά» πήραν, και κομματικά αξιώματα πήραν. Και ας έρθουν να βοηθήσουν τώρα και να συστρατευθούν σε μία συλλογική, συνολική προσπάθεια να κρατήσουμε το ΠΑΣΟΚ και τη δημοκρατική παράταξη όρθια.
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι περισσότερο – πώς να σας το πω – του σήμερα. Για μένα, το ΠΑΣΟΚ τού σήμερα, είναι χαρά να είναι αποκλειστικά και μόνο ένα σύγχρονο, κανονικό ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ένα κόμμα της Κεντροαριστεράς, πλήρως ενταγμένο στις κεντρικές επιλογές των λαών του ευρωπαϊκού νότου.
Και ένα κόμμα, το οποίο δεν μπορεί παρά να αφήσει πίσω του δημαγωγίες και λαϊκισμούς, να πατήσει πάνω στα τεράστια θετικά που έχει προσφέρει στην ελληνική κοινωνία και στον κάθε πολίτη χωριστά, να διαγράψει, να σβήσει και να ξεχάσει τα λάθη του και να κοιτάξει με προοπτικές μέλλοντος το τι θα κάνει.
Βρισκόμαστε σε μία απίστευτα δύσκολη κατάσταση. Όποιος πει δημόσια ότι έχει τη λύση έτοιμη, γυρνώντας ένα κουμπί, δηλαδή να καταγγείλει με ένα άρθρο το μνημόνιο, λυπάμαι, αλλά λέει ψέματα στον ελληνικό λαό.
Οι λύσεις είναι σύνθετες, είναι δύσκολες, είναι απίστευτα επώδυνες. Έχουμε απέναντί μας συνομιλητές και μιλώ για τους δανειστές και τους εταίρους μας, οι οποίοι έχουν μία απολύτως τιμωρητική, προτεσταντική, νεοφιλελεύθερη και σκληρή αντίληψη, για το πώς πρέπει να αντιμετωπίσουν, όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την Πορτογαλία και την Ισπανία και, λυπάμαι να πω, απ’ ό,τι φαίνεται και την Κύπρο.
Άρα, έχουμε βαθιά ανάγκη ως Ελλάδα να δούμε σε ποιο διεθνές περιβάλλον βρισκόμαστε, πώς θα κάνουμε συμμαχίες με ομόλογα κόμματα, με χώρες που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με μας και, κυρίως, να πούμε την αλήθεια στο λαό: ότι δυστυχώς, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το πρόβλημα μιας φτωχής, σπάταλης χώρας στο νότο, είναι ένα συνολικό πρόβλημα δανεισμού της Ευρωζώνης και, δυστυχώς, οι πλούσιες χώρες του βορά προσπαθούν να το λύσουν τιμωρώντας τις αδύναμες και ελλειμματικές κοινωνίες και οικονομίες του νότου. Σε αυτό, δεν μπορεί να υπάρχει αντίλογος.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τώρα αυτόματα, μόνος σας, με φέρατε και στο επόμενο ζήτημα. Είναι αυτό που αφορά στην οικονομική διαχείριση της χώρας, τα του ΠΑΣΟΚ νομίζω θα έχουμε την ευκαιρία και εμείς, αλλά κατά κύριο λόγο εσείς βέβαια, να τα συζητήσετε στο επόμενο διάστημα.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Εξαρτάται. Αν μου επιτρέπετε, απλώς θα επανέλθω σε κάτι ως προς τα εσωκομματικά, που δεν μου είναι ευχάριστο, αλλά θα πρέπει να το κλείσω.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι, ναι.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Με την ιδιότητα του Γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, εκλεγμένου από τους συναδέλφους και το τονίζω αυτό, θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι έχουμε κάνει δεκάδες συναντήσεις και συσκέψεις ως Κοινοβουλευτική Ομάδα. Το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, το αντιμετωπίζουμε με συλλογικές αποφάσεις. Υπάρχει όμως, όπως ξέρετε, μία βασική προϋπόθεση σε οποιοδήποτε συλλογικό όργανο: να υπακούμε όλοι στις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Αλλιώς, υπάρχει ο μοναχικός δρόμος και ας τον τραβήξει ο καθένας.
Εγώ είμαι υποχρεωμένος από τον θεσμικό μου ρόλο να εκφράζω την πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας. Και η πλειοψηφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, ακριβώς επειδή έχει πολλά νέα παιδιά, πολλούς νέους ανθρώπους, που δεν τους ξέρουν οι τηλεοράσεις, δεν τους ξέρουν τα ραδιόφωνα, αλλά βάζουν πλάτη και στηρίζουν, εγώ έχω στο μυαλό μου αυτούς τους συναδέλφους, αυτά τα νέα παιδιά και νομίζω ότι έτσι πρέπει να συμπεριφερθούν και τα επώνυμα στελέχη του Κινήματος.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μάλιστα. Λοιπόν, ένα θέμα που νομίζω απασχολεί ευρύτερα την κοινωνία, είναι η επόμενη μέρα. Η επόμενη μέρα της ψήφισης ενός ακόμα μνημονίου, του τρίτου κατά σειρά και, βέβαια, του προϋπολογισμού, χθες βράδυ.
Ακούσαμε διάφορες αναφορές και από τον Πρωθυπουργό και από τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, σε ό,τι αφορά την επόμενη ημέρα. Αναφέρομαι σε αυτούς τους δύο, γιατί είναι τα δύο κόμματα που ψήφισαν το μνημόνιο. Λοιπόν, τι μπορεί να προσδοκά ο πολίτης την επόμενη ημέρα;
Αυτό που εισπράττει και θα αρχίσει να το εισπράττει βέβαια πολύ πιο έντονα και με ρεαλιστικό τρόπο, είναι όταν δει τις μειώσεις στις συντάξεις, που μέχρι τώρα το έχει ακούσει, όταν τις δει πρακτικά, μειώσεις σε συντάξεις, μειώσεις σε μισθούς, σε ό,τι αφορά τις εργασιακές σχέσεις, μια σειρά από ζητήματα, μην τα επαναλαμβάνουμε, τη νέα φορολογία.
Από εκεί και πέρα, αν δεν υπάρχει προοπτική και νομίζω ότι το πρόβλημα του πολιτικού προσωπικού είναι ότι δεν δίνει μία προοπτική στον κόσμο, δηλαδή τον καλεί να κάνει νέες θυσίες, να παίρνει νέα μέτρα, αλλά χωρίς προοπτική. Η προοπτική αυτή πώς μπορεί να έρθει; Κι όταν μάλιστα ακούμε από τους δανειστές, όπως σωστά είπατε και σας συμπληρώνω αυτό το ερώτημα και απαντήστε συνολικά, ακούμε από τους δανειστές ότι «εσείς θα λύσετε το πρόβλημα μόνοι σας» και βλέπουμε κι αυτή τη σκόπιμη ή όχι καθυστέρηση σε ό,τι αφορά την καταβολή της δόσης.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Η ερώτησή σας βάζει το ουσιαστικό πρόβλημα, που θα μπορούσα να το συνοψίσω με μια φράση: υπάρχει ελπίδα;
Έχουμε υποστεί απίστευτες θυσίες, ο ελληνικός λαός, πραγματικά, το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχει υποστεί θυσίες, τις οποίες, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και με τόσο βαριές και αρνητικές επιπτώσεις, δεν έχει υποστεί κανένας άλλος λαός τις τελευταίες δεκαετίες. Έχει λοιπόν νόημα να συνεχίσουμε σε αυτή την πορεία τη δύσκολη, την πορεία των θυσιών, υπάρχει διέξοδος στο τέλος;
Εγώ, σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να σας πω ότι θεωρώ πως η Ελλάδα και αναφέρομαι τόσο στην κοινωνία και τον κάθε πολίτη χωριστά, όσο και στο σύνολο του πολιτικού προσωπικού – τουλάχιστον, μιλώ για τα τρία κόμματα που στηρίζουν την Κυβέρνηση – έχουν κάνει απολύτως ό,τι θα έπρεπε, προκειμένου να είναι συνεπείς απέναντι στις ιστορικές συγκυρίες που περνάει η χώρα.
Από εδώ και πέρα, λυπάμαι να το πω, δεν μπορεί να κάνει τίποτε παραπάνω η Ελλάδα. Η Ελλάδα, ό,τι είχε να κάνει το έκανε. Αυτοί που πρέπει πια να πράξουν το καθήκον τους είναι οι εταίροι μας κι έχουμε πει τι πρέπει να κάνουν. Αναφέρομαι στη δόση, την επιμήκυνση, το κούρεμα. Κυρίως, όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς ένας κρίκος μιας αλυσίδας, η Ελλάδα, εξαιτίας της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής της θέσης, αλλά και εξαιτίας του συμβολισμού που θα υπάρξει εάν τα πράγματα δεν πάνε καλά, μπορεί να είναι το ξεκίνημα ενός ντόμινο, που θα συμπαρασύρει ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Και εδώ, θέλω να βάλω στον προβληματισμό μας – και αυτός είναι ένας προβληματισμός, τον οποίο είμαι βέβαιος ότι και ο Έλληνας Πρωθυπουργός και ο Έλληνας Υπουργός Οικονομικών και όλοι οι εκπρόσωποί μας στα διεθνή φόρα τον βάζουν – το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι η άμεση γειτονιά της Ευρώπης. Με τη Συρία που έχει εμφύλιο πόλεμο, με τον Λίβανο που ξεκινάει εμφύλιο πόλεμο, με τη Λιβύη που σπαράσσεται, με την Αίγυπτο που είναι σε πλήρη ανασφάλεια, με την Τουρκία που έχει όξυνση με το ΠΚΚ.
Η Ελλάδα είναι η εσχατιά της Ευρώπης. Εάν η Ελλάδα, ως οικονομία, ως κοινωνία, ως θεσμική οντότητα, υποστεί οποιαδήποτε παραπέρα αρνητική επίπτωση, πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν ότι οι επιπτώσεις δεν θα είναι μόνο εθνικές, θα είναι ευρωπαϊκές.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ευρύτερες, εννοείτε.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Ευρύτερες. Και αυτό βάζει πια τη Γερμανία και τους άλλους ισχυρούς εταίρους προ των ιστορικών τους ευθυνών. Πρέπει να καταλάβουν ότι διακυβεύεται το ίδιο το ευρώ, η ίδια η Ευρωζώνη.
Και βεβαίως, να ανοίξουν τα μάτια τους στο προφανές: το πρόβλημα χρέους δεν είναι πρόβλημα της Ελλάδας, είναι πρόβλημα υπερχρέωσης συνολικά της Ευρωζώνης, δεδομένου ότι όλα τα ασιατικά, όλα τα αμερικανικά κεφάλαια, όλα τα «funds» έχουν φύγει πια από την Ευρώπη. Αν δεν το καταλάβουν, τότε λυπάμαι να το πω, αλλά θα είναι μοιραίοι και άβουλοι αυτοί οι ηγέτες, που θα οδηγήσουν την Ευρώπη πολλές δεκαετίες πίσω.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μάλιστα. Κύριε Μανιάτη, ενδιαφέρουσα η συζήτηση, αλλά δυστυχώς ο χρόνος πιέζει. Ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία σύντομα να τα ξαναπούμε. Να σας ευχαριστήσω πολύ γι΄ αυτή την επικοινωνία.
Γ. ΜΑΝΙΑΤΗΣ: Ευχαριστώ, καλημέρα σας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Καλή σας μέρα.